به دنبال قطعه گمشده

قرار ملاقات ...

the-missing-piece — Thu, 31 Jan 2008 22:12:57 GMT

از صبح كه بيدار شدم يه احساس خوب داشتم چون امروز قرار بود ببينمش . ساعت 6 با عجله اومدم خونه و مثل باد دوش گرفتم ( راستي باد چه جوري دوش مي گيره ؟ ) قرارمون ساعت 7.30 بود توي هتل هما . سر ساعت رسيدم به محل قرارمون . يه ميز نزديك پيانو انتخاب كردم و نشستم . واي خداي من تا چند لحظه ديگه مي ديدمش . آروم آروم از راه رسيد و نشست سر ميز . به چشماش نگاه كردم ، خيلي مهربون بود . مهربون ترين چشمون دنيا . بهش گفتم دوست دارم . بهش گفتم وقتي پيشتم به اوج مي رسم . بهش گفتم نمي دونستم دوست داشتن اينقدر مي تونه آدمو عوض كنه . حتي وقتي براي چند لحظه برق قطع شد همه جا برام روشن بود چون اون كنارم بود . دستاش رو گرفتم آروم بردم به طرف لب هام . بوي خوبي مي داد . بوي طراوت زندگي ، بوي دوست داشتن ، بوي مهربوني ، بوي ...

گفتم يادته كه گفته بودم اينقدر دوست دارم كه مي خورمت‌؟ وخوردمش قهوه عزيزم رو !!! همينجور كه دست هاي قشنگش ( دسته فنجون ) توي دستم بود بهش نگاه كردم . بهش گفتم زودتر از اينا مي خواستم بگم دوست دارم ولي جرات نكردم . بهش گفتم مي دوني چقدر زندگي رو واسم شيرين مي كني وقتي با شكر فراوون مي خورمت . بهش گفتم زندگي چه قدر مي تونه واسم تلخ باشه وقتي كه سياهي . بهش گفتم زندگي چقدر مي تونه متفاوت باشه وقتي با يه كم شير مي خورمت و يا چقدر سفيد باشه وقتي با شير زياد مي خورمت . چه لحظات خوبي كنارش گذشت . ديگه بايد مي رفتم . به جاي خاليش نگاه كردم دلم گرفت . كاش آدما چيزايي رو كه دوست داشتن مي تونستن براي هميشه پيش خودشون نگه دارن . از هتل اومدم بيرون . هوا عالي بود . قهوه جونم تو ديگه الان جزيي از من شدي . دلم مي خواست اونجا فرياد بزنم كه دوست دارم . دلم مي خواست تا بي نهايت راه برم و به تو فكر كنم . مي دوني ؟ من اصلا به حرفاي كافه گلاسه و شير شكلات اهميت نمي دم كه مدام مي يان و پشت سرت حرف مي زنن . مدام مي گن اگه قهوه بخوري بي خوابي مياد سراغت ، مي گن واسه قلب ضرر داري ، مي گن تلخي ، مي گن اگه بخورمت جيز مي شم !!! مهم اينه كه من تو رو دوست دارم .

جشن سده

the-missing-piece — Tue, 29 Jan 2008 22:50:48 GMT

خجسته آيين «‌سده‌» كه همه‌ساله روز دهم بهمن ماه و هنگام غروب آفتاب برگزار مي‌شود، در شمار جشن‌هاي كهني است كه هزاران سال است در ايران برگزار مي‌شود .
اين آيين شكوهمند را نياكان از دير و دور پاس داشته‌اند، حتي در زمان هجوم تازيان و تاتارها و مغول‌ها نيز آن را هرطور كه توانسته‌اند برگزار كرده‌اند .
درباره چگونگي پديد آمدن سده چندين و چند داستان بر سرزبان‌ها است، اما صرف‌نظر از اين كه كدام‌يك به واقعيت نزديك‌تر است و كدام‌يك به اسطوره‌ها مي‌ماند، آن‌چه مهم است اين است كه اين جشن به مناسبت پاسداري و پرستاري از آتش برگزار مي‌شود كه يكي از سودمندترين پديده‌هاي اهورا داده‌است . چون اگر آتش نبود، نه تمدن شكل مي‌گرفت و نه صنعت پديد مي‌آمد . پس به راستي اين پديده را بايد پرستش و پرستاري كرد و گرامي داشت . دانشمندان راجع به علت نامزد شدن اين جشن را به سده دلايل بسياري آورده‌اند .
يكي از دانشمندان مي‌گويد: «پيدايش جشن سده ناشي از طرز تقسيم سال شمسي است، در عهد باستان . توضيح اين‌كه بنابر مندرجات اوستا در ايران باستان سال به دو بخش قسمت شده يكي بخش تابستاني كه مدتش 215 روز يعني 7 ماه از اول فروردين تا آخر مهر ماه بوده و ديگري بخش زمستاني كه مدتش 150 روز يعني 5 ماه از اول آبان ماه تا آخر اسفند بوده، چون اين جشن در صدمين روز بخش زمستان واقع شده آن را سده يا سته نام نهاده‌اند .

اما در شاهنامه چنين آمده است كه روزي هوشنگ ، شاه ايران ، از كوهي مي گذشت كه ناگهان چشمش به مار سياه و بزرگي افتاد . هوشنگ سنگي از روي زمين برداشت و به طرف مار پرتاب كرد . مار فرار كرد و سنگ پس از برخورد به سنگ هاي ديگر خرد شد و از اين برخورد جرقه هايي پديد آمد كه علف هاي خشك اطراف را شعله ور كرد و آتش براي اولين بار به وجود آمد .هوشنگ دستور داد به مناسبت پيدايش فروغ ايزدي جشن گرفتند و در هنگام پرستش آنرا قبله خود قرار دادند . از اشعار شاهنامه به خوبي معلوم است كه آتش به وسيله هوشنگ كشف شده و از لحاظ اينكه آتش فروغ ايزدي است دستور داد كه هنگام ستايش خدا آنرا سو ( قبله ) قرار دهند.

همچنين ايرانيان اين روز را طلايه دار نوروز هم مي دانستند چون در روز دهم بهمن ، چهل روز از آغاز زمستان مي گذرد و جشن سده پايان چله زمستان است . آن ها معتقد بودند جشن سده طلايه دار نوروز و بهار است كه به سرماي زمستان حمله مي كند تا نوروز از راه برسد :

بر لشكر زمستان نوروز نامدار كرده است راي تاختن و كارزار

وينك بيامده به پنجاه روز پيش جشن سده طلايه نوروز و نو بهار ( منوچهري دامغاني )

یکی روز شاه جهان سوی کوه

گذر کرد با چند کس همگروه

پدید آمد از دور چیزی دراز

سیهرنگ و تیرهتن و تیزتاز

دو چشم از برِ سر چو دو چشمه خون

ز دود دهانش جهان تیرهگون

نگه کرد هوشنگ با هوش و سنگ

گرفتش یکی سنگ و شد تیزچنگ

بزور کیانی رهانید دست

جهانسوز مار از جهانجوی جست

برآمد از سنگ گران سنگ خُرد

همان و همین سنگ بشکست گرد

فروغی پدید آمد از هر دو سنگ

دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ

نشد مار کشته و لیکن ز راز

ازین طبعِ سنگ آتش آمد فراز

جهاندار پیشِ جهانآفرین

نیایش همی کرد و خواند آفرین

که او را فروغی چنین هدیه داد

همین آتش آنگاه قبله نهاد

بگفتا فروغیست این ایزدی

پرستید باید اگر بخردی

شب آمد برافروخت آتش چو کوه

همان شاه در گرد او با گروه

یکی جشن کرد آن شب و باده خورد

سده نام آن جشن فرخنده کرد

ز هوشنگ ماند این سده یادگار

بسی باد چون او دگر شهریار

کز آباد کردن جهان یاد کرد

جهانی به نیکی از او یاد کرد

ایران

the-missing-piece — Tue, 29 Jan 2008 22:43:38 GMT

سلام اي خاك خوب مهرباني

درفش سر فراز كاوياني

سلام اي گمشده در بودن خويش

به يغما رفته هم آيين و هم كيش

سلام اي سرزمين آريايي

دريغا دوري و درد و جدايي

سلام اي اهل دل را جاي ايمن

دليران را دل خاك تو مأمن

سلام اي شهر خوب اي شهر آرش

سياوش را كجا مي سوزد آتش

كجا چنگيز و تيمور و سكندر

تواناي نبردت اي قلندر

یه روز خوب ...

the-missing-piece — Mon, 28 Jan 2008 23:12:34 GMT

به هر حال روزها مياد و مي ره ، شايد اون چيزي كه به اونا ارزش مي ده برنامه و كاريه كه آدما توشون انجام مي دن . وگرنه همه روزها يه جورن . اينكه چرا بعضي روزها براي ما ارزش پيدا مي كنن و بعضي از روزها رو دوست نداريم بستگي داره به اون كارهايي كه انجام داديم يا قصد داريم انجام بديم .

چرا نمي تونيم همه روزهامون رو خوب كنيم ؟ ما كه دوست نداريم يه روزمون رو به بدي و ضرر پشت سر بذاريم . پس اون چه مانعي هست كه نمي ذاره به هدفمون ( يه روز زيبا و مفيد ) دست پيدا كنيم ؟

نمي دونم چقدر در اين مورد فكر كرديد يا تا چه اندازه يي به جوابش دست پيدا كردين .

در اين كه آدم بايد براي هر روزش برنامه مشخصي داشته باشه شكي نيست ، در اين كه آدم براي پياده كردن برنامه از قبل طراحي شده اش بايد تلاش كنه هم شكي نيست ، در اين كه همه كارها به راحتي و آسوني انجام شدني نيست هم شبهه اي وجود نداره ، پس اون چه چيزيه كه مانع مي شه ؟ به نظر من تا حدودي موانع غير قابل پيش بيني و از اون مهمتر عدم اعتماد به خودمون براي نتيجه گرفتن .

آره آدم اگه به خودش اطمينان داشته باشه تمام موانع رو از پيش پاش بر مي داره . اگه خودش رو بزرگتر از موانع بدونه از اون ها نمي ترسه ، اگه هم از چيزي نترسه اونقدر تلاش مي كنه تا به نتيجه برسه .

پس پيش به سوي جاده اميد .

پيش به سوي مسير اطمينان .

پرواز به سوي آسمان هاي موفقيت .

حركت و تلاش ، بدون ترس و خستگي .

با تشکر از دوستان عزیز « گلی خانوم » و « نیکو خانوم » که این پستم نتیجه فکر کردن به کامنت های این عزیزان بود که برای پست قبلیم گذاشته بودن.

شام مهتاب

the-missing-piece — Mon, 28 Jan 2008 23:06:05 GMT

تو اون شام مهتاب كنارم نشستي

عجب شاخه گل وار به پايم شكستي

قلم زد نگاهي به نقش آفريني

كه صورتگري را نبود اين چنيني

پريزاد عشق و مهاسا كشيدي

خدا را به شور تماشا كشيدي

تو دونسته بودي چه خوش باورم من

شكفتي و گفتي : از عشق پرپرم من

تا گفتم كي هستي ؟ تو گفتي يه بي تاب

تا گفتم دلت كو ؟ تو گفتي كه درياب

قسم خوردي بر ماه كه " عاشق تريني "

تو يك جمع عاشق تو صادق تريني

همون لحظه ابري رخ ماه و آشفت

به خود گفتم : اي واي مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاري از اون لحظه ناب

كه معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب به يادت شكستم

تو از اين شكستن خبر داري يا نه ؟

هنوز شور عشق و به سر داري يا نه ؟

هنوزم تو شب هات اگه ماه و داري

من اون ماه و دادم به تو يادگاري

زندگی چهار فصل ...

the-missing-piece — Sat, 26 Jan 2008 20:18:18 GMT

تقدیم به استاد گرانقدرم سرکار خانم فر یبا مختاری :

زندگی من چهار فصله .

هم بهار داره هم تابستون . هم پاییز و هم زمستون .

هر کدومشون قشنگ تر از اون یکیه !

هر کدومشون زشت تر از اون یکیه !

خدا نیاره اون روزی که همه زندگی من پاییز غم انگیز باشه .

خدا برای هیچ کسی نیاره خصوصاً برای شما .

بهار زیبای من در شادابی و طراوته . از شکوفه های به عمل اومده استفاده کردنه .

تابستون زیبای من وقت کیف کردنه ! در میون خانوادم می گذره و به خاطره هام می پیونده .

پاییز زیبای من در یاد کردنه . از بهار و تابستون به خوبی نام بردنه .

زمستون زیبای من در انتظاره . لحظه شماری کردن برای بهار .

آره چهار فصل زندگی من تا اینجا زیباست !

اما ...

بهار زشت من در جوون بودنه . در بی تجربه بودن . در سست بودن .

تابستون زشت من در بی رحم بودنه . در داغ و جوشی بودنه . در سوزوندن چهره های سفیده !

پاییز زشت من در پژمردنه . در کسالته . در انتظار مردن بودنه .

زمستون زشت من در سردی و بی روح بودنه . در یخ زدنه آب های روونه .

آره !

چهار فصل زندگی من هم قشنگه هم زشت . هر دو با هم در حال مسابقه ...

دعا می کنم همیشه چهار فصل زیبا برای شما و خانواده محترمتون پدیدار بشه .

به همه دوستانی که به کلبه تنهایی من تشریف میارن پیشنهاد می کنم به وبلاگ این استاد عزیزم هم سر بزنند . وبلاگی که به حق و طبق آمار پرشین بلاگ جزو محبوب ترین وبلاگهای پرشین بلاگ هست . وبلاگ ایشون با اسم (‌ نوشته های من ) در لیست لینک های وبلاگ من قرار داره .

خدایم ...

the-missing-piece — Sat, 26 Jan 2008 20:13:13 GMT

خدایم ، خدایم ، آه ای خدایم ، صدایت می زنم بشنو صدایم

شکنجه گاه این دنیاست جایم ، به جرم زندگی این شد سزایم

آه ای خدایم بشنو صدایم ، مرا بگذار با این ماجرایم

نمی پرسم چرا این شد سزایم ، آه ای خدایم بشنو صدایم

گلویم مانده از فریاد و فریاد ، ندارد کس غم مرگ صدا را

به قفل در نفس پیچیده سوگند ، به گلهای به خون غلتیده سوگند

به مادر سوگوار جاودانه ، که داغ نوجوانان دیده سوگند

خدایا حادثه در انتظار است ، به هر سو باد وحشی در گذار است

به فکر قتل عام لاله ها باش ، که خواب گل به گل کابوس خار است

خدایم ای پناه لحظه هایم ، صدایت می زنم با گریه هایم

الهی در شب فقرم بسوزان ، ولی محتاج نامردان مگردان

عطا کن دست بخشش همتم را ، خجل از روی محتاجان مگردان

الهی کیفرم را می پذیرم ، که از تو ذات خود را پس بگیرم

کمک کن تا که با نا حق نسازم ، برای عشق و آزادی بمیرم

عاشق ...

the-missing-piece — Thu, 24 Jan 2008 19:37:57 GMT

تا حالا یه آدم عاشق رو دیدین؟

اونی که عاشق می شه با همه مهربون می شه ، به همه کمک می کنه ، همه آدم ها رو دوست داره ، همه چیز رو دوست داره ، حیوونا رو هم دوست داره ... با کلاغ ها حرف می زنه ... برای مورچه ها زمزمه می کنه ... کبوتر ها رو که می بینه حالی به حالی می شه ... دنیا براش میشه مثل بهشت ، چون معشوق روی زمین همین دنیا راه می ره . چون نشون معشوق رو روی زمین همین دنیا می بینه . اگه اذیتش کنن ، ناراحت نمی شه ... اگه مسخره ش کنن ، می خنده ... اگه دستش بندازن فقط لبخند می زنه ... اگه سنگم بهش بزنن باز لبخند می زنه ... وجود خودشو فراموش می کنه ... اصلا آدم عاشق روی زمین نیست ، روی ابرها راه می ره ... سبک باله... سر خوشه ... شاده ... غمگینه ... غم هم براش لذت داره ... آدم عاشق - اگه واقعا عاشق باشه – دیگه این دنیایی نیست ... مال اون طرفه ... زود می پره و می ره ........

تا حالا عاشق شدین؟

بی تو ...

the-missing-piece — Thu, 24 Jan 2008 19:32:58 GMT

ای که بی تو خودمو ، تک و تنها می بینم

هر جا که پا می ذارم ، تو رو اونجا می بینم

یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود

قصه غربت تو قد صد تا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با منه

داره عمر منو آتیش می زنه

تو برام خورشید بودی ، توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو ، دستای تو پاک می کرد

حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستای خوب

چرا بی صدا شده لب قصه های خون

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد

عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد

بهشت ...

the-missing-piece — Tue, 22 Jan 2008 20:41:18 GMT

خدایا ... بهشتت چه شکلیه ؟

همه چیزای اون جا قشنگه ... نه ؟

اونجا که ناراحتی نیست ... همش قشنگیه ... همش مهربونیه ... اون جا همه هم دیگه رو دوست دارن ... اونجا دیگه دورویی و ریا نیست ... مگه نه ؟ اونجا دیگه کسی رو به خاطر قدرتش راه نمی دن ، باید لیاقتشو داشته باشه مگه نه ؟ اونجا دیگه همه یه رنگن ... اونجا ضعیف و قوی نداره ... فقیر و ثروتمند نداره ... اونجا همه عاشقن دیگه ؟

می گن اونجا هر کی هر چی که بخواد ، بهش می دی ، آره ؟ خدا جونم ، منم لیاقتشو دارم که بیام بهشت ؟ خدا جون من اگه بیام اونجا یه دوچرخه سفید می خوام ازت ... می خوام باهاش برم و همه جای بهشت رو ببینم ... می خوام از گل های اونجا بچینم ... یه عالمه گل ... بعدش می خوام همه گل هایی رو که چیدم بدم به خودت ... خدا جون می ذاری بهت گل بدم ؟ گل های قشنگ و رنگی و خوشبو ... خدا جون من گل خیلی دوست دارم ... خدا جون می ذاری من باغبون بهشت بشم ؟

می ذاری ... ؟ یعنی من لیاقتشو دارم ؟ ...