|
تقدیم به استاد گرانقدرم سرکار خانم فر یبا مختاری : زندگی من چهار فصله . هم بهار داره هم تابستون . هم پاییز و هم زمستون . هر کدومشون قشنگ تر از اون یکیه ! هر کدومشون زشت تر از اون یکیه ! خدا نیاره اون روزی که همه زندگی من پاییز غم انگیز باشه . خدا برای هیچ کسی نیاره خصوصاً برای شما . بهار زیبای من در شادابی و طراوته . از شکوفه های به عمل اومده استفاده کردنه . تابستون زیبای من وقت کیف کردنه ! در میون خانوادم می گذره و به خاطره هام می پیونده . پاییز زیبای من در یاد کردنه . از بهار و تابستون به خوبی نام بردنه . زمستون زیبای من در انتظاره . لحظه شماری کردن برای بهار . آره چهار فصل زندگی من تا اینجا زیباست ! اما ... بهار زشت من در جوون بودنه . در بی تجربه بودن . در سست بودن . تابستون زشت من در بی رحم بودنه . در داغ و جوشی بودنه . در سوزوندن چهره های سفیده ! پاییز زشت من در پژمردنه . در کسالته . در انتظار مردن بودنه . زمستون زشت من در سردی و بی روح بودنه . در یخ زدنه آب های روونه . آره ! چهار فصل زندگی من هم قشنگه هم زشت . هر دو با هم در حال مسابقه ... دعا می کنم همیشه چهار فصل زیبا برای شما و خانواده محترمتون پدیدار بشه .
خدایم ، خدایم ، آه ای خدایم ، صدایت می زنم بشنو صدایم شکنجه گاه این دنیاست جایم ، به جرم زندگی این شد سزایم آه ای خدایم بشنو صدایم ، مرا بگذار با این ماجرایم نمی پرسم چرا این شد سزایم ، آه ای خدایم بشنو صدایم گلویم مانده از فریاد و فریاد ، ندارد کس غم مرگ صدا را به قفل در نفس پیچیده سوگند ، به گلهای به خون غلتیده سوگند به مادر سوگوار جاودانه ، که داغ نوجوانان دیده سوگند خدایا حادثه در انتظار است ، به هر سو باد وحشی در گذار است به فکر قتل عام لاله ها باش ، که خواب گل به گل کابوس خار است خدایم ای پناه لحظه هایم ، صدایت می زنم با گریه هایم الهی در شب فقرم بسوزان ، ولی محتاج نامردان مگردان عطا کن دست بخشش همتم را ، خجل از روی محتاجان مگردان الهی کیفرم را می پذیرم ، که از تو ذات خود را پس بگیرم کمک کن تا که با نا حق نسازم ، برای عشق و آزادی بمیرم
تا حالا یه آدم عاشق رو دیدین؟ اونی که عاشق می شه با همه مهربون می شه ، به همه کمک می کنه ، همه آدم ها رو دوست داره ، همه چیز رو دوست داره ، حیوونا رو هم دوست داره ... با کلاغ ها حرف می زنه ... برای مورچه ها زمزمه می کنه ... کبوتر ها رو که می بینه حالی به حالی می شه ... دنیا براش میشه مثل بهشت ، چون معشوق روی زمین همین دنیا راه می ره . چون نشون معشوق رو روی زمین همین دنیا می بینه . اگه اذیتش کنن ، ناراحت نمی شه ... اگه مسخره ش کنن ، می خنده ... اگه دستش بندازن فقط لبخند می زنه ... اگه سنگم بهش بزنن باز لبخند می زنه ... وجود خودشو فراموش می کنه ... اصلا آدم عاشق روی زمین نیست ، روی ابرها راه می ره ... سبک باله... سر خوشه ... شاده ... غمگینه ... غم هم براش لذت داره ... آدم عاشق - اگه واقعا عاشق باشه – دیگه این دنیایی نیست ... مال اون طرفه ... زود می پره و می ره ........ تا حالا عاشق شدین؟
ای که بی تو خودمو ، تک و تنها می بینم هر جا که پا می ذارم ، تو رو اونجا می بینم یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود قصه غربت تو قد صد تا قصه بود یاد تو هر جا که هستم با منه داره عمر منو آتیش می زنه تو برام خورشید بودی ، توی این دنیای سرد گونه های خیسمو ، دستای تو پاک می کرد حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستای خوب چرا بی صدا شده لب قصه های خون من که باور ندارم اون همه خاطره مرد عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد
خدایا ... بهشتت چه شکلیه ؟
همه چیزای اون جا قشنگه ... نه ؟ اونجا که ناراحتی نیست ... همش قشنگیه ... همش مهربونیه ... اون جا همه هم دیگه رو دوست دارن ... اونجا دیگه دورویی و ریا نیست ... مگه نه ؟ اونجا دیگه کسی رو به خاطر قدرتش راه نمی دن ، باید لیاقتشو داشته باشه مگه نه ؟ اونجا دیگه همه یه رنگن ... اونجا ضعیف و قوی نداره ... فقیر و ثروتمند نداره ... اونجا همه عاشقن دیگه ؟ می گن اونجا هر کی هر چی که بخواد ، بهش می دی ، آره ؟ خدا جونم ، منم لیاقتشو دارم که بیام بهشت ؟ خدا جون من اگه بیام اونجا یه دوچرخه سفید می خوام ازت ... می خوام باهاش برم و همه جای بهشت رو ببینم ... می خوام از گل های اونجا بچینم ... یه عالمه گل ... بعدش می خوام همه گل هایی رو که چیدم بدم به خودت ... خدا جون می ذاری بهت گل بدم ؟ گل های قشنگ و رنگی و خوشبو ... خدا جون من گل خیلی دوست دارم ... خدا جون می ذاری من باغبون بهشت بشم ؟ می ذاری ... ؟ یعنی من لیاقتشو دارم ؟ ...
گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس خویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس چند می گویی سخن از درد و عیب دیگران خویش را اول مداوا کن کمال این است و بس پند من بشنو به جز با نفس شوم بد سرشت با همه عالم مدارا کن کمال این است و بس چون به دست خویشتن بستی تو پای خویشتن هم به دست خویشتن وا کن کمال این است و بس
چه احساس جالبی به آدم دست می ده وقتی که خسته باشی و بیایی و بشینی و یکی برات یه استکان چایی یا یه لیوان شربت بیاره . به نظرم همون احساس جالب به آورنده ، چای یا شربت هم دست می ده . ما آدما همیشه دنبال خوشبختیم . منتظریم آینده بیاد و خوشبختی را با خودش برامون بیاره در حالی که غافلیم از اینکه خوشبختی ، همون لحظه هایی هست که شاد و خندون در کنار عزیزامون هستیم . خوشبختی که تفسیر خاصی نداره . خوشبختی یعنی همون احساس رضایت از لحظات ... یعنی احساس آرامش ... خوشبختی یعنی تو گرما و هرم و داغی یه روز تابستونی یه لیوان آب یخ خوردن ... خوشبختی یعنی یه لبخند ... یعنی با هم بودن و با هم شاد بودن ... هر کدوم از ما تو زندگیمون بارها و بارها خوشبخت بودیم اما هنوزم فکر می کنیم خوشبختی ورای این چیزهاست اما واقعیت اینه که لبخند از پس اشک زیباست ...
میون این همه کوچه که به هم پیوسته کوچه قدیمیه ما کوچه بن بسته صدای رود بزرگ همیشه تو گوش ماست اون صدا لالایی خواب خوب بچه هاست کوچه اما هر چی هست ، کوچه خاطره هاست اگه تشنه س اگه خشک مال ماست ، کوچه ماست توی این کوچه به دنیا اومدیم توی این کوچه داریم پا می گیریم یه روزم مثل پدر بزرگ باید تو همین کوچه بن بست بمیریم اما ما عاشق رودیم مگه نه ؟ نمی تونیم پشت دیوار بمونیم ما یه عمری تشنه بودیم مگه نه ؟ نباید آیه حسرت بخونیم .
|
خوش آمدید ...
بخش ویژه
|
| تبليغات | X |
