یه گربه توی حیاطمون جهار تا بچه به دنیا آورده . امروز بعد از غروب چهار تاییشون داشتن شیر می خوردن از مامانشون . چقدر بچه گربه ها نازند . بعدشم که من حیاط رو آب پاشی کردم هر چهار تاشون از آب روی موزاییک ها می خوردن با ولع تمام . ولی خوب هنوز خیلی ترسو هستند .حالا چرا من اینا رو می نویسم ؟

شاید چون به نظرم زندگی مجموعه ایست از میلیون ها چیز جزئی که خیلی هاش دوست داشتنی هستند .

پس از این چیزای جزئی نهایت استفاده رو ببرید.

با تو ام آی غریبه

تو که از کوچه من می گذری

زوزه باد در این کوچه چه ها گفت به تو ؟

تو به دنبال چه ؟ گر به دنبال منی تن این کوچه منم !

گرچه بوی غم و اندوه و نموری دارم ...

لیک این را تو بدان

غم دوری گل اینگونه مرا خوار نمود

آری ای رهگذر ، ای دوست که با دیده عبرت به دلم می نگری

روزگاری دل من نیز گل سرخی داشت

روزگاری به گل سرخ خودش می بالید

لیک روزی یک باد ، بادی از تاریکی

گل سرخم را برد ، گل خوبیهایم ، گل خنده ، گل عمرم را برد ...

و از آن روز سیاه من و این کوچه ی دل

همه مخروبه شدیم در تمنای گل و نور و چراغ .

و از آن روز نه نوری دیدیم و نه حتی رنگی !

تا به امروز که تو بار دگر به میان من و این کوچه ی دل آمده ای

بنشین در دل و از راز دلم آگه شو . مگذر همچون باد

لیک او ... آری او از میان کوچه گذشت

مثل هر رهگذری ...

می گن آدم برفی قلبش از یخه ، واسه همینم احساس نداره .

ولی من می گم آدم برفی خیلی هم با احساسه . با احساس تر از خیلی آدم ها .

آدم برفی قلبش سفید و پا که .

آدم برفی از نظر من عاشق ترین موجود دنیاس ، آره عاشقترین .

آدم برفی عاشق آفتاب و گرماس . واسه همینم تمامه شب رو تو سرما تنهای تنها به انتظار عشقش بیدار می مونه تا اومدن عشقش رو نظاره کنه .

اونقدر انتظار می کشه تا عشقش از راه برسه . وقتی هم که عشقش از راه رسید واسش می میره . آروم آروم آب می شه و صداش در نمیاد .

تا لحظه آخر هم با خنده به عشقش نگاه می کنه .

چه مرگه زیبا و رویایی . کمتر کسی راز عاشق بودن آدم برفی رو درک می کنه .

کاش آدم ها هم ذره ای از احساس پاک آدم برفی رو داشتن. به خصوص همونایی که می گن آدم برفی احساس نداره و قلبش از یخه ...

زمین نلرز ، خانه های ما سست است .

زمین نلرز ، خانه های ما کاه گلیست .

زمین نلرز ، کودک من در کنج دیوار پر از خالی پهلوی عروسکش خوابیده است .

زمین نلرز ، فردا می خواهم برای عروسی خواهرم کله قند بخرم .

زمین نلرز ، هنوز به بیبی نگفتم که چقدر دوستش دارم .

زمین نلرز ، دستهایم هنوز میل به کار دارند .

زمین نلرز ، من آرزوهای زیادی دارم .

روحشان شاد.   

چه قدر این روزا همه چیز و همه جا قشنگه. فصل زمستون شده . فصلی که پر از رنگه . فصلی که پر از زیباییه . خود به خود یه نیروی مرموزی سرحالم میکنه . شادم میکنه. همه جا و همه چی رنگ داره . شال و کاپشن و کلاه های رنگارنگ . بچه های خوشحال از بارش برف دیشب . آدم برفی های دوست داشتنی . چترهای رنگارنگ . این روزا هیچ چیزی به اندازه دیدن شال و کاپشن و کلاه های رنگی و دستکش های جورواجور و پوتین های خوشگل رنگارنگ آدمو شاد نمیکنه.خدا جونم ممنون به خاطر این همه زیبایی .

در دوران ما قبل تاریخ ، مردم سرزمین های مختلف ، فرا رسیدن نیمه زمستان را – که شب ها به تدریج کوتاه می شد و طول روزها افزایش می یافت - با آتش افروزی و آیین های قربانی و مراسم سنتی جشن می گرفتند . رومیان ، این روزها را جشن " ساتورنالیا " ، می نامیدند و در ماه دسامبر ، چند هفته را به شادمانی و قمار بازی می گذراندند. قبایل ژرمن شمال اروپا نیز نیمه زمستان را با عیش و نوش و مراسم مذهبی جشن می گرفتند. البته پیش از این چنین تصور می شد که عیسی مسیح در فصل بهار متولد شده است ؛ اما پاپ ژولیوس اول ، در سده چهارم میلادی ، روز 25 دسامبر را برای تجلیل از میلاد مسیح اعلام کرد و بدین ترتیب ، جشن های دیرینه میان زمستانی را با یک عنصر مسیحی درهم آمیخت.

بابانوئل

در همان سده چهارم ، یکی از اسقف های آسیای صغیر ( ترکیه امروز ) به خاطر رفتار مهربانانه اش با کودکان شهرت یافت.این شخص که بعدها به سنت نیکولاس ( نیکولاس قدیس) شهرت یافت ، در نقاشی های قرون وسطا و عصر رنسانس به شکل مردی بلند بالا با چهره ای جدی و نجیبانه نشان داده شده است و تا حدود قرن شانزدهم ، جشن مخصوص او در روز ششم دسامبر در سراسر اروپا برگزار می گردید ، اما از آن پس، این جشن ، تنها به پروتستان های هلند منحصر گردید. بچه های هلندی ، شب کریسمس کفش های خود را کنار بخاری دیواری خانه هایشان می گذاشتند و کمی علوفه هم برای اسب نیکولاس قدیس بیرون در خانه می نهادند و سنت نیکولاس ، سوار بر اسب خود، بر بالای بام خانه ها می گذشت و از راه دودکش خانه ها ، آب نبات و شیرینی به داخل کفش های کودکان می انداخت ، همزمان معاون او – پیتر سیاه – نیز از لوله دودکش ها پایین می رفت و هدایایی را که برای بچه ها آورده بود ، در خانه ها می گذاشت.

مهاجران هلندی که به آمریکای شمالی کوچ کردند ، این رسم را با خود به آن کشور بردند و در آنجا بود که نام او به " SANTA CLAUS " تغییر یافت . در یک داستان منظوم با عنوان" شب پیش از کریسمس " برای نخستین بار ، از یک شیطانک ( پری) پیر و شوخ نیز یاد شده ، که سوار بر سورتمه ای به وسیله یک گوزن کشیده می شود. کریسمس در اعصار انجیلی جشن گرفته نمی شد ، اما در برخی کلیساها مراسمی برای سپاس از خداوند که عیسی ( ع ) را به زمین فرستاده برگزارمی گردید .

تاریخچه درخت کریسمس

سنت درخت کریسمس، به آلمان قرن شانزدهم میلادی و زمانی که مسیحیان، درختان تزیین شده را به خانه های خود آوردند، برمیگردد. همچنین در آن زمان عده ای هرمهایی از چوب میساختند و آنرا با شاخه های درختان همیشه سبز و شمع تزیین میکردند.به تدریج رسم استفاده از درخت کریسمس در بخشهای دیگر اروپا نیز طرفدارانی پیدا کرد. در سال 1841، انگلستان، پرنس آلبرت (Prince Albert)، شوهر ملکه ویکتوریا (Queen Victoria) با آوردن درخت کریسمس به کاخ ویندسور (Windsor) و تزیین آن با شمع، شیرینی، میوه و انواع آب نبات، استفاده از درخت را به چیزی مد روز مبدل کرد.واضح است که خانواده های ثروتمند انگلیسی به سرعت از این مد پیروی کردند و با ولخرجی تمام به تزیین درخت میپرداختند. در سالهای 1850، این تزیینات شامل عروسک، لوازم خانه مینیاتوری، سازهای کوچک، جواهرات بدلی، شمشیر و تفنگ اسباب بازی، میوه و خوراکی بود. بسیاری از آمریکاییهای قرن نوزدهم، درخت کریسمس را چیزی غریب میدانستند و اولین درخت کریسمس در آمریکا، مربوط به سال 1830 است که آنهم توسط ساکنان آلمانی پنسیلوانیا به نمایش گذاشته شده بود. این درخت برای جلب کمکهای مردمی برای کلیسای محلی برپا شده بود. در سال 1851، چنین درختی در محوطه خارجی یک کلیسا برپا شد اما وجود آن برای ساکنان این قصبه بسیار توهین آمیز و نوعی بازگشت به بت پرستی به شمار می آمد و آنها خواستار جمع کردن تزیینات شدند.در حدود سالهای 1890، لوازم تزیینی کریسمس از آلمان وارد میشد و درخت کریسمس به تدریج در ایالات متحده محبوبیت میافت. جالب است که ار.پاییان از درختان کوچکی که حدود 1 تا 1.5 متر طول داشتند استفاده میکردند در حالی که آمریکاییان درختی را میپسندیدند که تا سقف خانه برسد.در اوایل قرن بیستم، آمریکاییان درختهای کریسمس را بیشتر با لوازم تزیینی دست ساز خودشان تزیین میکردند اما بخشهای آلمانی/آمریکایی همچنان به استفاده از سیب، بلوط، گردو و شیرینیهای کوچک بادامی ادامه میدادند.کشف برق، به ساخته شدن چراغهای کریسمس انجامید و امکان درخشش را برای درختان به ارمغان آورد. پس از آن دیدن درختان کریسمس در میدان شهرها به یک منظره آشنای این ایام مبدل شد و تمام ساختمانهای مهم-چه شخصی و چه دولتی- با برپا کردن یک درخت، به اسقبال تعطیلات کریسمس میرفتند.
در تزیین درختهای کریسمس اولیه، به جای مجسمه فرشته در نوک درخت، از فیگورهای پریهای کوچک- به نشانه ارواح مهربان- یا زنگوله و شیپر- که برای ترسانیدن ارواح شیطانی به کار میرفت- استفاده میشد.در لهستان، درخت کریسمس با مجسمه های کوچک فرشته، طاووس و پرندگان دیگر و تعداد بسیار زیادی ستاره، پوشیده میشد. در سوئد، درخت را با تزیینات چوبی که با رنگهای درخشان رنگ آمیزی شده اند و فیگورهای کودک و حیوانات از جنس پوشال و کاه تزیین میکنند. دانمارکیها، از پرچمهای کوچک دانمارک و آویزهایی به شکل زنگوله، ستاره، قلب و دانه برف استفاده میکنند. مسیحیان ژاپنی بادبزنها و فانوسهای کوچک را ترجیح میدهند.تزیین درخت در اوکراین نیز بسیار جالب است، آنها حتما در تزیین درخت خود از عنکبوت و تار عنکبوت استفاده میکنند و آنرا خوش یمن میدانند، زیرا بنا بر یک افسانه قدیمی، زنی بی چیز که هیچ وسیله ای برای تزیین درخت و شاد کردن فرزندان خود نداشت، با غصه به خواب میرود و هنگام طلوع خورشید متوجه میشود که درخت کریسمس خانه اش با تار عنکبوت پوشیده شده است و این تارها با دمیدن خورشید به رشته های نقره مبدل شده اند.

واقعا زمستان خيلي حرف داره ... زمستان رو براي اولين بار با قصه هاي ننه سرما شناختيم .شايد هم با لمس دونه هاي ريز هزار نقش با اون آشنا شديم. ولي اگر شعر زير رو با هم بخونيم مي بينيم که هيچ چيزي از زمستان نمي دونستيم ... زمستان يک فصل از سال نيست ... زمستان يک قسمت از آفرينشه ...  يعني زمستان براي هر چيزي تعريف مي شه ... براي سال ، عمر ، عشق ....

برف نو برف نو سلام سلام     بنشین خوش نشسته ای بر بام

پاکی آوردی ای امید سپید     همه آلودگی است این ایام

راه شومی است می زند مطرب     تلخ واری است می چکد در جام

اشک واری است می کشد لبخند     ننگواری است می تراشد نام

شنبه چون جمعه پارچون پیرار     نقش همرنگ می زند رسام

مرغ شادی به دام گاه آمد     به زمانی که بر گسیخته دام

ره به هموار جای دشت افتاد     ای دریغا که بر نیاید گام

تشنه آنجا به خاک مرگ نشست     کاتش از آب می کند پیغام

کام ما حاصل آن زمان آمد     که طمع بر گرفته ایم از کام

خام سوزیم الغرض بدرود     تو فرود آی برف تازه سلام

چهار شمع به آهستگي مي‌سوختند، در آن محيط آرام صداي صحبت آنها به گوش مي‌رسيد.
شمع اول گفت: من صلح و آرامش هستم، هيچ كسي نمي‌تواند شعله مرا روشن نگه دارد من باور دارم كه به زودي مي‌ميرم ....... سپس شعله صلح و آرامش ضعيف شد تا به كلي خاموش شد.
شمع دوم گفت: من ايمان و اعتقاد هستم، ولي براي بيشتر آدمها ديگر چيز ضروري در زندگي نيستم پس دليلي وجود ندارد كه ديگر روشن بمانم ......... سپس با وزش نسيم ملايمي ايمان نيز خاموش گشت.
شمع سوم با ناراحتي گفت: من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم كه ديگر روشن بمانم، انسانها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده‌اند و اهميت مرا درك نمي‌كنند، آنها حتي فراموش كرده‌اند كه به نزديكترين كسان خود عشق بورزند .............. طولي نكشيد كه عشق نيز خاموش شد.
ناگهان كودكي وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را ديد، گفت: چرا شما خاموش شده‌ايد، همه انتظار دارند كه شما تا آخرين لحظه روشن بمانيد ......... سپس شروع به گريستن كرد ...
شمع چهارم گفت: نگران نباش تا زمانيكه من وجود دارم ما مي‌توانيم بقيه شمع‌ها را دوباره روشن كنيم، مـن امـــيد هستم.
با چشماني كه از اشك و شوق مي‌درخشيد ، كودك شمع اميد را برداشت و بقيه شمع‌ها را روشن كرد.