آسمون . هر وقت دلش می گیره ، اینقدر می باره که دیگه قطره یی نمی مونه .

 حتی آسمون هم با اون همه وسعت دلش می گیره ٬ من که حتی یه ذره کوچیک

 از دل آسمون ندارم کجا باید گریه کنم؟

امشب به اندازه همون آسمون دلم گرفته ...

چه سخته درد داشتن و نگفتن ، چه تلخه شکست ، چه سخته زندگی با غصه

ولی از همه سخت تر همون اولیه ، درد داشتن و نگفتن ... نه که آدم نخواد بگه ، نه ... اینکه بدونه

گفتنش دردی رو دوا نمی کنه و فقط به نگرانی عزیزانش اضافه می کنه .

چه سخته خنده زدن و در درون زار زدن . چه سخته زندگی وقتی اشک ، جرمه ... جرم درد داشتن ،

جرم مشکل داشتن ، و چه لذت بخشه تنهایی ... تنهایی ... تنهایی ...

چه بده لحظاتی که قلب آدم سرد و آروم می زنه و موهای بدن سیخ می شه ، چشم ها التماس

 قطره های اشک دارن ، ولی در قاموس زندگی جمعی اشک ممنوعه و چقدر مضحک و ساده لوحانه س

خنده ای که جانشین اشک می شه !!!

چه سخته نیاز داشتن و بر آورده نشدن ، چه دردناکه تحمل وقتی زخم عمیق شده و چه سوزناکه

نمک روی زخم و چه وحشتناکه زخم روی زخم ...

انزجار ... نفرت ... درد ... قطره

گفتم که رفتنت یه روز قاب دلم رو می شکنه          گفتی که این بخت تو بود تقدیر تو شکستنه

هر وقت که بارون می زنه تو رو کنارم می بینم      حس می کنم پیش منی هنوزم عاشقترینم

گفتم بمون یه روز میاد غصه هامون تموم می شه  گفتی اگه باهام باشی لحظه هامون حروم می شه

هر وقت که بارون می زنه تو رو کنارم می بینم      حس می کنم پیش منی هنوزم عاشقترینم

وقتی رفتی همه دنیا رو سرم                                 انگاری خراب شد و دلم شکست

ساز من زانوی غم بغل گرفت                                 رفت و کز کرد گوشه اتاق نشست

از وقتی رفتی هیچ کسی هم درد و هم رازم نشد    هیچ کسی حتی یه دفعه هم غصه ی سازم نشد

رفتی ولی بدون هنوز عاشقتم تا پای جون                دله شکستم عاشقه چه در بهار چه در خزون

هر وقت که بارون می زنه تو رو کنارم می بینم         حس می کنم پیش منی هنوزم عاشقترینم

 مدتیه که چشمام دیگه حرفی واسه گفتن ندارن .

مدتیه که نه تلویزیون تماشا می کنم نه روزنامه می خونم .

مدتیه که از تمسخر ادراک و شعور انسان ها حالم به هم نمی خوره .

مدتیه که از نداها جز ناله ای به گوشم نمی رسه و خورشید ها غروب کرده اند .

مدتیه که برای کودکان و زنان خیابانی گریه نکردم چون دیگه تو چشمام اشکی نمونده  .

مدتیه که شب ها خواب به چشمام به راحتی می شینه و دلم برای دریا تنگ نمی شه.

مدتیه که نسیمی نوزیده و آسمون هم چشم گریه کردن نداره.

مدتیه که من مرده ام .

این روزها

باهر کسی که دوست می شم احساس می کنم

انقدر با هم دوست بودیم که دیگه

وقته خیانت کردنش به منه .

کسی غیر از تو نمونده اگه حتی دیگه نیستی            همه جا بوی تو جاری خودت اما دیگه نیستی

نیستی اما مونده اسمت توی غربت شبونه                میون رنگین کمونه خاطراته عاشقونه

آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی هام                  خواستنت پناه من بود تو شبای بی کسی هام

لحظه هر لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه         تو دیگه بر نمی گردی آخر قصه همینه

می شکنم بی تو و نیستی به سراغم نمیایی که ببینی     بی تو می میرم و نیستی تو کجایی تو کجایی که ببینی

رنگ آسمون خاکستری بود . اشک های فرشته ها هر قطره تبدیل شده بود به یه تیکه الماس . اونا زار زار گریه می کردن . آخه خواهرشون « فرشته مهربونی » دیگه از پیش اونا رفته بود . آخه اون از بس مهربون بود نمی تونست بفهمه نا مهربونی هم هست ... فرشته ها زار زار گریه می کردن ، فرشته مهربونی از بقیه خواهراش کوچیکتر بود . اون تنهایی رفته بود .

رفت و رفت تا اینکه به شب رسید . اون تا حالا تاریکی ندیده بود ، ولی نمی ترسید چون اون فرشته بود . توی تاریکی یه دوست پیدا کرده بود . اسمه دوستش ماه بود . ماه به فرشته کوچولو قول داده بود که همیشه کنارش بمونه . اون می گفت : babe I love you more than words can say

فرشته کوچولو هم یه لبخند شیطنت آمیز می زد و پرواز می کرد تا به ماه برسه . کم کم هوا روشن شد و تاریکی رفت . فرشته ی کوچولو دیگه ماه رو نمی دید . هر چی گشت پیداش نمی کرد . فرشته ی کوچولو نمی خواست باور کنه که ماه بهش دروغ گفته بود . فرشته ی کوچولو اشک هاشو حبس می کرد . هر وقت بغض گلوشو می گرفت به آسمون نگاه می کرد و می گفت دوست من بر می گرده !!!

فرشته ی کوچولو هنوز منتظره . اون نمی خواد باور کنه که ...

رفتی ولی اینو بدون             هر جا باشی دوست دارم

هنوز برای دیدنت                به رویاهام پا می ذارم

دل منو شکستی                  وقتی تنهام گذاشتی

کاش می دونستم که تو         هیچ وقت دوستم نداشتی

دله منو شکستی                 اما یادت بمونه

که هیچ کسی مثله من          قدر تو نیست بدونه

رفتی ولی اینو بدون           هر جا باشی دوستت دارم

هنوز برای دیدنت              به رویاهام پا می ذارم

چقدر دلم می سوزه            عمری دروغ شنیدم

با این همه صداقت             آخر به هیچ رسیدم

منو بگو دلم رو                 پاک به تو باخته بودم

نفهمیدم روی آب               خونمو ساخته بودم

سرما خوردگی و سر درد ... زندگی ادامه داره ...

بی حوصلگی و خستگی ... زندگی در جریانه ...

دوست داشتن و عاشق شدن ... زندگی جاریست ...

تنفر و گریز از ... زندگی میره اما کند ...

دلتنگی و خاطره ... زندگی یواش میشه ...

یکنواختی و تکراری بودن و شدن ... زندگی آهسته تر میشه ...

نبودن و نبودن و نبودن ... آهای ! نگه دار ! می خوام پیاده شم ...

حیف که راننده برای مسافراش ارزشی قایل نیست ... ایستگاهی نیست و استراحتگاهی ...

شوق سفر نداشتی ، قصد گذر نداشتی             من با تو زنده بودم اما خبر نداشتی

رفتی و توی قلبم یادتو جا گذاشتی                     روی تمومه حرفات یک دفعه پا گذاشتی

بی تو کدوم ستاره پا به شبم  بذاره                    ابر کدوم آسمون رو تشنگیم بباره

بی تو چی مونده با من جز یه صدای خسته         جز یه نگاه خاموش جز یه دل شکسته

بال و پرم بودی خبر نداشتی                              تاج سرم بودی خبر نداشتی

سایه به سایه هر طرف که بودم                         همسفرم بودی خبر نداشتی

پر زدی و ندیدی بال سفر نداشتم                       گفتی رها شو اما من دیگه پر نداشتم

کوه غمو رو شونم دیدی و بر نداشتی                  من با تو زنده بودم اما خبر نداشتی