می گن نبودنت عادت می شه

پس چرا هنوز بهش عادت نکردم ؟

می گن یادت از یادم می ره

پس چرا هنوز نگات از جلوی چشام کنار نمی ره ؟

می گن خاطراتت فراموش می شه

پس چرا هر جا پا می ذارم تو قبل از من اونجایی ؟

می گن تکرارت نکنم

می گن بهت فکر نکنم

می گن کنارم گذاشتی ... می گن کنارت بذارم ...

می گن به یادم نیستی ... می گن به یادت نباشم ...

دروغ می گن

اونی که راست می گه دل منه

که هنوزم که هنوزه

یه ذره از تو خالی نشده

...

کاش می تونستم مثل تو باشم

بگذارم و بگذرم ...

زورکی نخند عزیزم میدونم اومدی بازی                             نمی خوام این آخرین بازی زندگیم ببازی

خودت و راحت کن و فکر کن که جبران گذشته س            از منم می گذره اما به دلت چاله نسازی

اومدی بشکنی بشکن ، از من ساده چی مونده ؟                 قبل تو هر کی بوده تمومه تار و پود سوزونده

تو هم از یکی دیگه سوختی ، می خوای تلافی باشم           بیا این تو و دله من ، باقی احساسی که مونده

دله من اونقده پاره س موندنش مرگه دوباره س                 آسمونه سینه من خیلی وقته بی ستاره س

همینی که باقی مونده واسه دلخوشی تو بشکن                    تیکه تیکه هامو بردن آخرینشم تو بکن

نمی خوام بگذره عمری خسته شی واسه فریبم                   یقت رو نمی گیره هیچ کس آخه من اینجا غریبم

بزن و برو عزیزم مثه هر کس که زد و برد                      طفلی این دل که همیشه به گناهه دیگرون مرد

نفرتت را از غریبه سر یک غریب خراب کن                   خنده ی کوتاهه من را بیا گریه کن عزا کن

مهمم نیس که چه جرمی یا گناهی این سزاشه                     باقیه دلم یه مشت خاک ، همینم می خوام نباشه

عقده های یک شکست را خالی کن سر دله من                  دیگه متروک مونده و سرد خاک پیر ساحله من

از نگاهات خوب می فهمم که تو فکرت یه فریبه               بازی بسه پاشو بشکن من غریب و تو غریبه

یک وزش یک باد قاصدک قصد یک پرواز

فردا

پهنه دریا تنها

قاصدک پر غم اما آزاد آزاد

 گوشه ای در سینه ام خاکش میکنم .همین سینه پر اندوهم. کسی هم به زحمت نمی افته بیاد تا گورستان.من هم راه را گم نمی کنم . چطوره؟

مهتاب همه جا هست حتی تو اطاق من ... مرسی مهتاب عزیز که به یادم هستی ... نور مهتاب و صدای داریوش و خوش بودن با خیال ... دلم نمیاد چراغ را روشن کنم ... دوست دارم همین جوری مزه ش بمونه ... جالبه که امشب فهمیدم خیال آدما هم می تونه کهنه شه ... می رم تو پستو های مغزم ... شروع می کنم به گشتن ... یهو چشمم می خوره به یه چیز خاک گرفته ... فوتش می کنم و شروع می کنم به باز کردنش ... یه نگاه ٬ یه صحبت اندازه همون نگاه ٬ یه جدایی اندازه ی بقیه ی عمر ... میگذرم ازش ... فقط مهم این بود که گرد گیری بشه ...

اما صدام گرفته ... وقتی با تمام انرژیم حرف می زنم ٬ تنها نجوایی شنیده می شود ...

امروز هم بدون فریاد گذشت ٬ با بهانه ای ... صدام گرفته ... شاید دوست داره مثه دلم بشه ... صدام گرفته ... می شنوی ؟؟ این بار صدام ...

بگذریم

نمی دونم اسیر هستم یا زندونی ... بگذریم

نمی دونم خودم هستم یا خیال ... بگذریم

نمی دونم فراموش کردنیه یا به خاطر موندنی ... بگذریم

نمی دونم تنها موندنه یا تنها بودن ... بگذریم

نمی دونم سکوته یا ساکت بودن ... بگذریم

نمی دونم دوست دارم یا دوست داشته شدم... بگذ......

راهی برای گذر نیست ..... باید موند و تماشا کرد ...

باید موند و ادامه داد .... باید موند و ...

فقط باید موند .... شاید پوسیدنی در راهه ..........

بیا این بار هم بگذریم ...

برای فردا چیزی کنار بگذار

یک مشت ٬ اندازه یک بوسه

و در بقچه موهایت بپیچ

...

و برای روزهای تیره تر

برای روزهایی که همه عشق را فراموش می کنند

تو اندکی از عشق را نگه دار

یک مشت ٬ اندازه یک بوسه

همه چیز بود مهیا :

خستگی

دلتنگی

گریه و گیتار و پریشانی جان

خواب...

و فقط یک چیز نبود :

شانه هایت ...